จำได้ว่ากับข้าวอย่างแรกที่ทำเป็น เป็นอาหารประเภทต้ม เพราะไม่ต้องไปสู้รบกับน้ำมันที่จะกระเด็นเข้าหัวเข้าหู ถ้าถามถึงชื่อจริงของอาหารประเภทนี้ ก็ต้องบอกว่าไม่มี จะมีก็แต่ชื่อที่ใครพอใจจะเรียกอะไรก็เรียกกันไป ‘ซุปไก่’ ‘ซุปหัวหอม’ ‘ซุปแครอท’ หรือบางคนก็เรียกว่า ‘ซุปมักกะโรนี’ ส่วนตัวเองขอเรียกมันว่า ‘ต้มซุป’ เพราะเป็นชื่อเรียกกลางๆ ที่ถ้าวันไหนมีไก่เยอะหน่อย ซุปนั้นก็จะกลายเป็นซุปไก่ วันไหนหัวหอมใหญ่เยอะหน่อยก็จะกลายเป็น ‘ซุปหัวหอม’ วันไหนมีมันฝรั่งเยอะหน่อยก็จะกลายเป็น ‘ซุปมันฝรั่ง’ แต่ไม่เคยเรียกว่า ‘ซุปมักกะโรนี’ เพราะเลือกที่จะกินกับข้าวสวยมากกว่า
วิธีการทำก็ไม่มีอะไรยาก หั่นวัตถุดิบทุกอย่างที่มี (ยกเว้นน่องไก่) มะเขือเทศและหอมหัวใหญ่ จะเป็นการหั่นแบบสมมาตรคือแบ่งเป็นสองส่วน (มองจากมุมท็อป) แล้วก็แบ่งจากสองส่วนให้กลายเป็นอีกสองส่วน ส่วนมันฝรั่งพอปอกเปลือกแล้วก็จัดแจงหั่นแบบฉแลบไปฉแลบมา เอียงซ้ายที ขวาทีไปเรื่อยๆ ให้ขนาดพอดีคำ พอน้ำที่ตั้งไฟไว้ร้อนจัด ตามสูตรคนทำกับข้าวเป็นก็จะบอกว่าให้ค่อยๆ ใส่สิ่งที่สุกยากลงไปก่อน เพื่อให้สิ่งที่สุกง่าย สุกพอดีกัน แต่การคิดว่ามะเขือเทศ มันฝรั่ง หอมหัวใหญ่ อะไรสุกง่ายหรือยากกว่าอะไร เป็นเรื่องยากและต้องใช้เวลาคิดนานเกินไปจนอาจจะแก่เกินแกงได้
และแล้ววัตถุดิบที่เราคัดสรรมาอย่างดีก็ทยอยลงไปลอยเท้งเต้งอยู่ในหม้อน้ำเดือดเป็นที่เรียบร้อย จากนั้นก็เฝ้ารอเวลา น้ำหวานๆ จากผักออกฤทธิ์เต็มประสิทธิภาพ ก็น้ำน่องไก่เล็กๆ ใส่ตามลงไป แล้วก็รอ… พอได้ที่ เครื่องปรุงที่ใส่เพิ่มอย่างเดียวสำหรับเมนูนี้ก็คือเกลือ จากนั้นก็ชิมรสจนได้ที่ เมื่อทุกอย่างพร้อม หาชามหนึ่งใบ ตักข้าวสวยร้อนๆ ไม่ต้องเยอะ แล้วใส่ลงไปในน้ำซุปให้ท่วมข้าวหรือว่าจะกินเปล่าๆ ก็อร่อยไม่แพ้กัน
เวลาที่นึกถึงภาพ ‘ต้มซุป’ นี้ทีไร ก็ชวนให้คิดถึงเหตุการณ์ๆ หนึ่งขึ้นมาทุกที ตอนนั้นอายุประมาณ 14 หลังจากไปซื้อส่วนผสมทั้งหมดที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว กลับมาบ้านก็แกะถุงพลาสติกที่ใส่มะเขือเทศ หัวหอมใหญ่ และมันฝรั่ง ออกทีละใบ เอาไปล้างน้ำ 2-3 น้ำ ทิ้งไว้ให้สะเด็ดน้ำ แล้วก็ค่อยๆ หยิบส่วนผสมทั้งหมดมาหั่นเป็นชิ้นๆ อย่างชำนาญ ครั้งนี้เริ่มจากมันฝรั่งก่อน การหั่นมันฝรั่งสนุกเพราะได้บิดหัวมันไปมา จากนั้นก็ตามด้วยหอมหัวใหญ่ ซึ่งถ้าสามารถหั่นได้โดยไม่เสียน้ำตาล่ะก็ถือว่าวันนั้นประสบความสำเร็จ แล้วก็เหลือส่วนผสมสุดท้ายก็คือมะเขือเทศ จำได้ว่าตอนนั้นรู้สึกมีดที่กำลังหั่นมันไม่คม เลยใช้แรงจากแขนกดลงไปให้มากขึ้น มะเขือเทศผิวบางๆ ที่มีน้ำฉ่ำอยู่ข้างในก็เลยช้ำเป็นจ่ำๆ เมื่ออาการโมโหมีดทื่อจางไป ก็หยิบมะเขือเทศลูกต่อไปมาหั่นต่อ จำได้ว่าจังหวะที่เอามีดค่อยๆ จรดลงบนผิวมะเขือเทศลูกสุดท้าย เป็นจังหวะที่ทำให้รู้สึกถึงความคมของมีด และรู้จักวิธีการใช้มีดเป็นครั้งแรก ซึ่งความบังเอิญนั้น ก็ทำให้ได้รู้ว่าความคมของมีดไม่ได้เกิดขึ้นจากแรงกดจำนวนมากที่ส่งมาจากท่อนแขน แต่เป็นพลังบางอย่างที่เราส่งไปที่ปลายมีดต่างหาก ที่ทำให้ความคมของมีดทำงานได้เต็มที่ตามประโยชน์ใช้สอยของมัน
ซึ่งต่อมาก็ได้รู้อีกว่า พลังบางอย่างที่ว่าคือพลังที่เรียกว่า ‘สติ’
