ถ้าเทียบปริมาณและคุณภาพในการใช้ฟังก์ชั่นใน Facebook ของเมื่อสองเดือนก่อนกับตอนนี้ แตกต่างกันลิบลับ จากที่เคยแวะไปทักทาย ติดตามชีวิตส่วนตัวและงานที่เพื่อนบ้านทั้งหลายกำลังทำอยู่เป็นเนืองๆ ก็เหลือเพียงแค่การเป็นทางผ่านสู่การไปเล่นเกมเกมนึงเท่านั้น เกมที่ว่าชื่อ Pixel Ranger
ง่ายๆ แค่ยิงๆ ข้าศึกที่พยายามจะเข้ามาประชิดตัว กติกามีอยู่ว่า เมื่อคุณยิงข้าศึกได้ คุณก็จะได้กระสุนเพิ่ม เพื่อเอาไว้ยิงข้าศึกที่จะเข้ามารุกรานตัวต่อๆ ไป และถ้ากระสุนหมดแม็ก คุณก็จะตาย เป้าหมายก็คือก็ฝ่าฟันไปยืนอยู่บนเลเวลสูงๆ ให้ได้ แต่แน่นอน ยิ่งสูงยิ่งหนาว ศัตรูที่หวังทำลายก็เพิ่มจำนวนขึ้นเป็นเรื่องธรรมดา เมื่อทุกตัวต่างวิ่งเข้ามาทำลายคุณ สิ่งแรกคุณจะตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ตามมาด้วยการยืนนิ่งๆ ให้มันพรากชีวิตไป
เกมนี้ใจดีหน่อยก็ตรงที่ ในแต่ละระยะแต่ละช่วง คุณจะสามารถเซฟเกมไว้ได้ เพื่อที่จะได้ไม่ต้องไปเริ่มเล่นใหม่ เช่นเมื่อคุณเล่นไปถึงด่าน 5 มันก็จะมอบโอกาสการเซฟให้คุณ และเมื่อคุณเล่นไปในด่านที่สูงขึ้นกว่านั้นแล้วก็พ่ายแพ้ ยังไงคุณก็จะหล่นมาอยู่ในด่านที่ 5 เหมือนเดิม แต่ถ้าคุณเจ็บแล้วไม่ยอมจำ ไม่ยอมปรับปรุงฝีมือให้ดีขึ้นภายในสามครั้ง เกมก็จะถอยระดับของคุณไปเรื่อยๆ
ยิ่งเมื่อเล่นไปในเลเวลที่สูงมากๆ ดูเหมือนว่ากระสุนที่เก็บสะสมมาจากด่านก่อนๆ ที่ต่อให้คิดว่ามากยังไง ก็หายไปในพริบตาเมื่อมีเหล่าอสุรร้ายจ้องมากินตับทั้งข้างบน ข้างล่าง นับสิบๆ ตัว ไหนจะขยันปล่อยเม็ดแสงแดงๆ ที่ทำลายพลังคุณอีก ถ้าเตรียมตัวมาไม่ดี มีกระสุนไม่เต็มเสบียง หรือใจไม่กล้าพอ มีอันต้องพ่ายแพ้ย่อยยับเป็นแน่ ถึงแม้ว่าท่ามกลางห่ากระสุนนั้นจะมีหัวใจสีแดง หล่นมาให้ได้ไขว่คว้าต่อชีวิตกันไปอีกหน่อยก็เถอะ ถ้าผลีผลามอยู่ไม่ตรงตำแหน่ง หัวใจสีแดงที่หวังต่อชีวิต ก็จะกลายเป็น หมากฝรั่งสีแดงไหลเยิ้มติดเท้าให้เรากลับกลายเป็นเป้านิ่งให้ข้าศึกไปซะนี่! คิดดูว่าขนาดหัวใจที่คิดว่าไม่มีพิษมีภัยยังร้ายลึกเลย
เพราะฉะนั้นวิธีที่เราต่างเรียนรู้จากมันก็คือ มีสติไว้เสมออย่าลนจนทำอะไรไม่ถูก เพราะเวลานั้นข้าศึกจะรู้ว่าเราอ่อนแอและพาเพื่อนมารุมกระทืบซ้ำอีก ที่สำคัญที่สุดคือสะสมเสบียงกระสุนไว้ให้พร้อมตั้งแต่ภัยยังไม่มา อย่าแปลกใจเลยว่าเมื่อนักเล่นเล่นมาถึงจุดนึง มักจะมีความคิดอยาก ‘ฆ่าตัวตาย’ เพราะเมื่อเราเชี่ยวชาญในการศึกมากขึ้น เราจะพอรู้ว่ารูปเกมแบบไหนที่จะทำให้เรา ‘ชนะ’ หรือทำให้เรา ‘แพ้’
ถ้าเรามีกระสุนเหลือมากพอที่จะสู้ เราก็มีกำลังใจ เพราะรู้ว่าพอมีหวัง แต่ถ้าอาวุธเหลือน้อยแถมยังอยู่ในสนามรบที่ฝ่ายตรงข้ามมีจำนวนมากกว่าแล้วล่ะก็ เป็นใครก็ถอดใจ เพราะรู้ว่าสู้ไปก็เหนื่อยเปล่า
ทีนี้ก็เหลือแต่ว่าจะตายยังไงให้หล่อที่สุด
จะอยู่เฉยๆ ให้มันพุ่งเข้ามาชน จะกระโดดลงไปให้เหล็กแหลมทิ่ม หรือจะสู้จนกระสุนหมดก็แล้วแต่วิธีใครวิธีมัน
